مصاحبه نيما با مجله  نسيم هراز:

زندگي مسالمت آميز

با كودك بازيگوش

نازنين متين نيا :  ((آيفون را كه برداشتم ، فكر كردم راديو است.)) اين را يكي از بچه ها مي گويد كه در را براي نيما رييسي باز كرده. بچه هاي تحريريه دم در مي روند و با خنده از نيما استقبال مي كنند.

((چه بوي مجله اي مي آيد))؛ اين را نيما در جواب خنده بچه ها مي گويد و با ذوق و شوق وارد دفتر نسيم مي شود. چند دقيقه بعد همه بچه ها دور او جمع شده اند و هر كس راجع به موضوعي با او حرف مي زند، از بانجي جامپنك تا كفش هاي سبز و نارنجي جيغش. نيما را اولين بار در جشن شب چله مجله چلچراغ ديده ام. روي لبه پشت بام ساختمان اريكه ايرانيان دنبال پيمان ابدي مي دويد تا كليپ شروع مراسم را ضبط كنند. ابدي بدل نيما بود و بايد از پشت بام روي زمين مي پريد. نيما شاد و راحت دنبال ابدي مي دويد و معلوم بود بدش نمي آيد خودش هم روي زمين پرت شود. يك سال از آن ماجرا گذشته اما اين نيما رييسي هنوز عوض نشده. او هنوز هم از ورود به يك تحريريه ذوق زده مي شود، با بچه ها گرم مي گيرد و از ديدن فيلم پرش ابدي از دكل 40 متري، به هيجان مي آيد. اين ماجرا ها باعث مي شود تا يك ساعت و نيم بعد از ورودش به دفتر، مصاحبه را شروع كنيم و هر چند دقيقه يكبار هم ضبط صوت را خاموش كنيم تا يكي از بچه ها وارد اتاق شود، از او خداحافظي كند و شماره اش را بگيرد.بالاخره بعد از رفتن بچه ها فضا آرام مي شود و دكمه ضبط را مي زنيم.

سئوال اول را نيما از من مي پرسد:((اين نارنجي هاي كفشم خيلي جيغه؟)) كفش هاي سبزش سه خط نارنجي پررنگ دارد. اين كفش ها را وقتي خريده كه دنيال هديه اي براي يكي از دوستانش مي گشته. توضيح مي دهد كه هميشه همين طوري خريد مي كند و هيچ وقت براي پيدا كردن چيزي پاساژ ها را زير و رو نمي كند چون از اين كار لذت نمي برد. فلسفه زندگي اش هم همين است؛ زندگي در لحظه و لذت بردن از هر لحظه زندگي. از كلاس پنجم دبستان مطمئن بوده كه بازيگر مي شود، بازيگري برايش امري بديهي بوده اما روانشناسي خوانده و به طور اتفاقي گوينده راديو شده و بعد هم باز به طور اتفاقي در كنار چنگيز جليلوند در اتاق دوبله نشسته و در چند فيلم حرف زده.او در اين 30 سال زندگي، همه اين كارها را انجام داده.از دانشكده روانشناسي به دانشكده هنر مي رفته و آنقدر دانشجوي خوبي بوده كه تاجبخش فناييان رئيس دپارتمان تئاتر او را به تئاتر دعوت مي كند. ناصر آقايي او را به سازندگان سريال ((حباب)) معرفي مي كند و از همان جا با حسين فردرو آشنا مي شود و در برنامه او مريم معترف را مي بيند و به راديو مي رود و در كنار محمدرضا فروتن كه تازه فيلمبرداري ((مرسدس)) را تمام كرده، در داستان هاي شب راديو بازي مي كند و بعد هم با فرشيد و علي منافي دوست مي شود و بعد تر هم دوستاني در انجمن گويندگان جوان پيدا مي كند و با صدايش بازي مي كند و اين طور مي شود كه سيزده سال از ورود او به عالم هنر مي گذرد. سيزده سال است كه مي خواهد بازيگري جدي باشد و معتقد است كه در هر كدام اين عوالم تئاتر و راديو و گويندگي بازي كرده و از بازيش لذت برده. او در اين سال ها به سينما و تلويزيون هم سرك كشيده اما به جز سريال ((داستان يك شهر)) اصغر فرهادي خاطره ديگري از بازي او در ذهن كسي نمانده. خودش مي گويد اتفاقات اين سيزده سال برايش پيش آمده است و او هم انجام داده،هيچ وقت افسوس گذشته را نخورده چون براساس فلسفه زندگي او،هر اتفاقي يك بار مي افتد و بايد از همين يكبار استفاده كند. نيما فلسفه را اين طور توضيح مي دهد: ((يك اتفاق هايي فقط يك بار در زندگي مي افتد و ممكن است ديگر به دست نياوري، من فقط همان روز مي توانستم بروم بالاي اريكه ايرانيان بدوم، اين اتفاق ممكن است كه با درونم پارادوكس داشته باشد اما انجامش مي دهم.))

پارادوكس دروني نيما مثل ماجراي ترس از بلندي و پرش ارتفاع است. يعني اينكه او از بلندي مي ترسد اما لبه پشت بام مي دود يا اينكه خيلي خسته است اما پيشنهاد سفر به شمال با يكي از دوستانش را قبول مي كند چون ممكن است ديگر آن دوست را نبيند و نمي خواهد كه حسرت آن را بخورد. نيما در اين سيزده سال با اين اصول و قواعد زندگي كرده است. او از هر لحظه و زماني نهايت استفاده را برده و هيچ وقت هم اجازه نداده كه قواعد نامتعارف دنياي بيرون زندگي اش را خراب كند. او در اين سيزده سال، براي بازي كردن از هر اتفاقي استقبال كرده و تنها خط قرمزش هم ورود ديگران به حريم و دنياي بازيگري اش بوده. يعني اين كه به هيچ كارگرداني اجازه نداده به جاي او بازي كند و با كارگردان هايي كار كرده كه بازي او را مي شناختند و به او اطمينان داشته اند و قواعد كاري خودشان را به او تحميل نمي كردند، مثل اصغر فرهادي يا علي عبدالعلي زاده. اين خط قرمز، پاشنه آشيل زندگي هنري او است چون باعث شده تا كم كار باشد و اجازه بدهد كه شخصيت بازيگوشش او را به دنياهاي ديگر پرتاب كند.

كودك بازيگوش درون او سيزده سال است كه بازيگوشي هايش را ادامه مي دهد و نيما تصميم گرفته كه او را مقداري ادب كند و گوش او را بپيچاند. نيما شبيه به يك پدر توضيح مي دهد:((از يك جايي به بعد به خودم تلنگر زدم و گفتم؛ نيما،stop،شيطنت ات را كردي، همه جا را گشتي حالا بيا مثل آدم بشين سرجات. ميوه ممنوعه و حضور من در كنار حسن فتحي هم به همين دليل بود.)) حسن فتحي و سريالش، اولين پله جدي نيما بعد از سيزده سال است.نيما اعتراف مي كند كه به خاطر بازي در اين سريال به مصائب بازيگري تن داده و سعي كرده تابعد از اين مسيرش را مشخص كند. اما بعد از سي سال زندگي ترك كودك بازيگوشي كه هركاري مي خواهد مي كند و هر جايي كه مي خواهد تو را مي كشاند،كار خيلي سختي است.نيما اين بچه را خيلي دوست دارد،خودش مي گويد كه گوش اين بچه را بدجوري پيچانده اما باورش خيلي سخت است چون راه حل هاي او براي ادب كردن اين بچه، راه حل هاي بامزه اي است:((اين كودك الان سرگرم شده.بهش گفتم مگه عاشق عكاسي نيستي، يه دوربين دادم دستش،مي گم برو عكاسي كن.مگه نمي خواي فيلم كوتاه بسازي يا بشين فيلمنامه بنويس.))با اين همه مسالمت و دوستي اين كودك درون فعلاً راضي و خوشحال است و به قول خود نيما زندگي واقعي اش بال بال مي زند و كاري به دنياي حرفه اي يك مرد سي ساله ندارد. نيما هم فعلاً به دنبال دنياي حرفه اي رفته و خيلي جدي به خودش و كائنات اعلام كرده كه مي خواهد بازيگري جدي جدي بشود.